Le Crachin

Frans

Kenmerken
Keuken	Frans
Specialiteit	Streekgerechten
Accommodatie	aangepast voor andersvaliden, kindvriendelijk
Mogelijkheden	vegetarische maaltijd

Prijzen
Budget	€Lunch (twee gangen) voor €10,50
Voorgerecht	€ tot €
Hoofdgerecht	€3 tot €11
Nagerecht	€3 tot €8

Openingsuren
ma	gesloten
di	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
wo	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
do	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
vr	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
za	van 12:00 tot 23:00
zo	van 12:00 tot 21:00

Ouzh Taol! (Aan Tafel!)

Le Crachin is een Bretoense enclave in Brussel. Het is een crêperie die een jaar geleden door een jong Bretoens koppel werd geopend, waar voorheen de (soep)Bar Sabir was gevestigd. Crachin is dialect voor die typische Bretoense ragfijne regen. Als ik er met Junior op een middag ga lunchen drasht het dikke Belgische druppels. We installeren ons vooraan in de minimalistisch ingerichte eetzaal die de vorm van een pijpenla heeft. Helemaal achterin is de chef druk bezig in zijn open keuken. Als aperitief bestel ik een chouchen (€3). Dat is de Bretoense oerdrank, een gefermenteerd mengsel van water en boekweithoning. De chouchen wordt hier niet gekoeld geschonken, waardoor hij mierzoet smaakt. Junior drinkt Bretoens biologisch appelsap van zoete rassen (€2,50). Die heeft een licht fluweelachtige zoete smaak.
Vier minuten na onze bestelling worden ze al opgediend: de hartige galettes, zoute boekweitkoeken. Boekweit is een pseudograan omdat het geen gluten bevat. De galette is voor Bretoenen wat frieten zijn voor Belgen. Ze worden hier comme il faut vierkantig dichtgevouwen. Junior gaat voor de traditie. Hij herinnert zich nog van onze reis naar Bretagne de meest traditionele boekweitkoek: de galette complète (€8,50) met ham, kaas en een spiegelei. Hij vraagt en krijgt die uit het lunchmenu. Ik heb avontuurlijker gekozen: de Morjin (€11) met andouille de Guémené, huisgemaakte ajuinkonfijt, mosterdsaus en eikenbladsla met een cidervinaigrette. Andouille de Guémené uit het Bretoense departement Morbihan is een worst gemaakt met varkensingewanden en de Bretoense tegenhanger van de veel bekendere Normandische andouille de Vire. De andouille heeft een diepe grondsmaak die prettig wordt afgetopt door de mosterdsaus. Alleen de eikenbladsla is overbodig. Deze galettes zijn niet te onderscheiden van the real stuff die je op iedere straathoek in Bretagne vindt. De bereidingswijze benadert de perfectie. Natuurlijk drink ik hierbij een excellente cider brut van Val de Rance (€2,50), een coöperatieve uit het Noord-Bretoense departement Côte d'Armor. Junior drinkt nu biologisch appelsap van oude rassen (€2,50) dat potenter smaakt en een licht zure nasmaak heeft.
Als dessert bestellen we allebei een zoete crêpe karamel (€5). Dit is een gesuikerde tarwemeelpannenkoek met huisgemaakte karamel en gezouten boter. Meestal worden crêpes in Bretagne in ronde vorm geserveerd. Deze zijn vierkant dichtgeplooid. De bloemsuiker en de fysalis hadden achterwege mogen blijven. Less is more geldt zeker in een boerenkeuken. De huisgemaakte karamel met gezouten boter is een sensatie. Het gebruikte zout is fleur de sel en ieder zoutkristal geeft een heerlijke tinteling in de mond. Ik moet mij bedwingen om er iet nog een te bestellen. Ik noteer echter wel dat in het weekend deze unieke zaak doorlopend open is. Ideaal voor een hartig of zoet vieruurtje. Voldaan betalen we exact €40, een koopje voor een regionale Franse topmaaltijd.

'Bretoens culinair erfgoed voor geen geld binnen handbereik in de Europese hoofdstad'