Friture René

Belgisch

Kenmerken
Keuken	Belgisch
Specialiteit	Vleesgerechten
Accommodatie	terras, menu is beschikbaar in het Nederlands

Prijzen
Voorgerecht	€6,0 tot €12,0
Hoofdgerecht	€6,0 tot €26,0
Nagerecht	€4,0 tot €8,0

Openingsuren
ma	van 12:00 tot 14:30
di	gesloten
wo	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 21:30
do	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 21:30
vr	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 21:30
za	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 21:30
zo	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 21:30

Geen reservatie mogelijk.

Joie de vivre

Het is een rustige zaterdagmiddag als we plaatsnemen aan een tafel met een ouderwets rood-wit geblokte toile cirée in restaurant Friture René in het centrum van Anderlecht. Het voelt aan alsof we door de teletijdmachine van professor Barabas werden teruggeflitst in de tijd. Het eerste wat opvalt is de joie de vivre bij het personeel dat zich duidelijk amuseert, altijd een goed teken in de horeca. Friture René is het hele weekend open, hetgeen bijna een uitzondering is in Brussel. In 1932 werd de zaak als frituur opgestart door ene René. In 1967 namen de schoonouders van huidige chef Dirk Piolon de zaak over en maakten er een restaurant van. De specialiteit van het huis was steak provençal, een populair gerecht in de tijd dat de Provence toeristisch werd ontsloten. Het gerecht staat uit respect voor het verleden nog steeds op de kaart. Sinds 1989 nemen Dirk en zijn echtgenote de honneurs waar.
Als voorgerecht nemen we een portie moules parquées (€7,20 voor een dozijn). Hierbij drinken we een glas pretentieloze rinse witte huiswijn (€2,9). Rauwe mosselen zijn de oesters van de kleine man zei Louis Paul Boon. Inderdaad, voor een derde van de prijs is het smaakpalet complexer en geconcentreerder. De mosselen zijn kraakvers, rijk aan sap en fris (niet koud). Ze worden geserveerd met een royale portie zelfgemaakte mosterdvinaigrette. Je proeft alle smaken van de zee in één hap.
Als de heimwee naar Frankrijk te groot wordt, heeft mijn madame nood aan een stevige entrecote. Dirk Piolon haalt zijn Belgische witblauwe rundvlees bij een leverancier die het vlees een tweetal weken in de koelcel laat rijpen. Dat is aan de kolossale entrecote bearnaise (€22,90) van 400 g (!) te proeven. Het vlees heeft een zachte delicate smaak en is bovendien zeer mals. Het is perfect tussen saignant en à point gegrild. De bearnaise had echter wel luchtiger mogen zijn.
Voor mij komt er een uit de kluiten gewassen filet americain (€12,90) op tafel, smeuïg aangemaakt met een diepe nasmaak die niet begint te vervelen na twee happen. Het oog wil ook wat, vandaar dat er twee indrukwekkende stenen potten met augurken en uitjes op tafel worden gezet. Het originele recept van Joseph Niels uit 1925 wordt in grote lijnen gevolgd, maar hier is de filet americain in de keuken aangemaakt met eigeel, olie en azijn, terwijl dit eigenlijk bij een steak tartare behoort te gebeuren. In dit geval had het een mayonaise met fijngehakte piccalilly moeten zijn. De huisgemaakte dikke frieten zijn vanbuiten niet krokant genoeg. Ze hadden de tweede keer iets langer in het frietvet mogen liggen. Trouwens bij filet americain horen pommes allumettes. Bij deze hoofdgerechten drinken we een paar frisse pinten Bel pils (€2,10) van brouwerij Moortgat. Deze pils is beter want hoppiger dan Vedett, het dure branché nakomertje uit Breendonk. Nog een koffie (€2,3) om af te ronden en we klokken deze gezapige weekendlunch af op €66,90 en gaan een heerlijk middagdutje doen...

Pretentieloos restaurant met een volkse keuken voor betaalbare prijzen.