La Manufacture

Belgisch-Frans, Fusion

Kenmerken
Keuken	Belgisch-Frans, Fusion
Accommodatie	airco, terras, menu is beschikbaar in het Nederlands

Prijzen
Voorgerecht	€10,5 tot €16,5
Hoofdgerecht	€14,0 tot €23,2
Nagerecht	€5,5 tot €10,0

Openingsuren
ma	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
di	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
wo	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
do	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
vr	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:30
za	van 18:30 tot 22:30
zo	gesloten

Van hippe plek tot vaste waarde

Keuvelend met vrienden komt La Manufacture spontaan op als de plek waar we al te lang niet meer zijn geweest. Iedereen in het gezelschap heeft goede herinneringen aan dit restaurant, en we vragen ons collectief af of we ons gemeenschappelijk culinair geheugen hier opnieuw kunnen vermaken. La Manufacture was dé revelatie in de vroege jaren negentig. Een restaurant in een voormalig atelier in een niemandsland waar velen liever niet vertoeven. Dat was echt nieuw in Brussel.
Intussen is de buurt fraai gerenoveerd en is het restaurant al lang niet meer dat eenzame hippe eiland van weleer. We spreken af op een doordeweekse avond en meteen stellen we vast dat het interieur de tand des tijd goed heeft doorstaan. De industriële look heeft nog niet afgedaan. De bediening is nog steeds perfect meertalig, de obers nog altijd getooid in een mooie lederen schort. Het restaurant is half gevuld. Het merendeel van de tafels is gevuld met bedrijfsmensen die iets te vieren hebben. De betrekkelijke rust wordt met de nodige regelmaat onderbroken door applaus aan een van de lange tafels. Op de kaart vind je klassiekers vaak gecombineerd met ingrediënten van over de hele wereld, maar ik weet niet of de chef zou willen dat ik het fusionkeuken noem.
De gerechten die onze voorkeur wegdragen, vinden we ook terug in het 'Knipoogmenu' (€32). Mijn gezelschap is in de wolken over de mosselkroketten met verse kruiden (€12), ik geniet van een terrine van haas met vijgen en cashewnoten (€11,80). Echte klasse is de mousse van pompoen met gekonfijte gember die erbij geserveerd wordt. Mijn vork gaat de tafel rond en mijn genot wordt danig ingekort. Drie blije gezichten krijg ik in de plaats. Ons culinair gesprek wordt abrupt onderbroken wanneer twee dames in zwarte niemendalletjes gehuld het restaurant betreden en twee buitenlandse zakenlui vervoegen. Aan deze tafel moet duidelijk meer dan honger gestild worden, en krijgt fusion een heel andere betekenis.
Maar terug naar onze dis, waar intussen enkele fazanthennen à la brabançonne zijn verschenen. Dat gerecht verwijst niet naar onze nationale hymne, maar is gewoon de klassieke bereiding van fazant met witloof. Mijn eerste hap stemt me tevreden, maar blijkt meteen het enige stuk vlees dat niet te droog is. Jammer. Een tafelgenoot heeft gekozen voor een op het vel gebakken zeebaars met geplette aardappelen en een mousseline met kokosmelk. Een fijn gerecht.
We eindigen met een crème brûlée (€5,5). Op de smaak valt niets aan te merken, maar het fijne effect - van lauw korstje van de gekaramelliseerde bruine suiker naar koude crème - ontbreekt. Ons collectief culinair geheugen is weer opgefrist en we keren tevreden terug.

Restaurant met grootstedelijk karakter, keuken met een gezicht.