La Porte des Indes

Kenmerken
Accommodatie	airco, bar/lounge
Mogelijkheden	af te halen, vegetarische maaltijd, levering aan huis

Prijzen
Budget	€Prinselijk menu voor €43, Koninklijk menu voor €58.
Voorgerecht	€8,0 tot €20,0
Hoofdgerecht	€12,0 tot €37,0
Nagerecht	€6,95 tot €11,9

Openingsuren
ma	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 22:30
di	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 22:30
wo	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 22:30
do	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 22:30
vr	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 23:00
za	van 12:00 tot 14:30 en van 19:00 tot 23:00
zo	van 19:00 tot 22:30

Donderdag- en zaterdagavond enkel buffet.

Slumdog food

Bollywood neemt Hollywood over. Hoe zou het met La Porte des Indes, het Brusselse vlaggenschip van de Indische keuken, zijn? Het restaurant is een spin-off van de Blue Elephant International-groep van Karl Steppé. Als core business worden dertien Thaise restaurants, verspreid over de wereld, uitgebaat.
Zo komt het dat ik er op een vrijdagavond met mijn gezin de benen onder tafel steekt. We hebben onmiddellijk twee bedenkingen: Madame en ikzelf zitten rakelings naast een bloedhete radiator en Junior wordt totaal verblind door de straatverlichting. We lossen dit op door onze servet over de radiator te leggen om de hete luchtstroom naar beneden te dwingen en de gordijnen te sluiten. De ober overhandigt wat de aperitiefkaart blijkt te zijn. Dat is een verkooptruc die ik nog niet kende. We bestellen dan maar een (weliswaar lekkere) roze pantercocktail (€7) met een uitgesproken rozenwatersmaak, een flauw Indisch Kingfisherbiertje (€5) en een lassi (een yoghurtdrink) met mango (€7). De barman is de mango vergeten, en Junior krijgt een tweede lassi aangeboden. Omdat de keuze à la carte zo groot en eigenlijk ook wel te duur naar onze zin is, beslissen we het Prinselijk menu ( 43 per persoon) te bestellen.
Exact één uur later worden vier voorgerechten in het midden van de tafel gezet. De obers hebben zich ondertussen meermaals verontschuldigd, maar wat koop je daarmee? We gooien ons uitgehongerd op de kip lasooni tikka (kipkebab met look in een muntsaus), de rasoul (lamsamosa's met mango in een tamarindesaus), de makhi palak pakora (spinaziebeignets in een chutneysaus uit Punjab) en de dahi wada (krokant gefrituurde linzenravioli met een pittige yoghurtsaus uit Noord-India). Het moet gezegd dat het goed is, maar we komen tot de conclusie dat dit eerder de amuse-gueules zijn die we het afgelopen uur hadden kunnen gebruiken, dan voorgerechten.
Na nog een halfuur wachten worden de hoofdgerechten op tafel gezet: rode kip uit Pondicherry (voormalige Franse enclave ten zuiden van Madras), roganjosh (lamschenkelcurry uit Kasjmir), niligiri machi (vis in een gekruide kokosnootcurry), kadai subzi (groenten in pikante kadaisaus). Hierbij wordt kesaria pilau (saffraanrijst), in de tandoor (kleioven) gebakken naan en raita (frisse sla met komijn-yoghurtsaus) geserveerd. Dit is allemaal lekker, maar het blaast ons niet van onze sokken.
Ondertussen hebben we ook een goede maar prijzige fles Tavel réserve Perrin 2002 (€34), een rosé uit de Rhônevallei, soldaat gemaakt. Ook het dessert is gewoontjes: gulab janum (een in ghee - botervet - gefrituurd gebak op basis van ingedikte melk) met vanille-ijs.
Wachtend op onze jassen maakt Madame de bedenking dat elk van ons 90 minuten heeft moeten wachten. Als we dat zouden tariferen hebben we recht op €30 korting per persoon en zou de hoge rekening van €186,50 tot een aanvaardbare €96,50 zijn teruggebracht. Als mijn tante wieltjes had...

Zelfs het Prinselijk menu, met veel klassiekers uit de Indische keuken, is te duur voor wat het is.