Brasserie Vincent van Gogh

Frans

Kenmerken
Keuken	Frans
Accommodatie	airco, terras, kindvriendelijk, aangepast voor andersvaliden

Prijzen
Voorgerecht	€3,5 tot €15,0
Hoofdgerecht	€9,9 tot €22,0
Nagerecht	€4,0 tot €0,0

Openingsuren
ma	van 11:00 tot 23:00
di	van 11:00 tot 23:00
wo	van 11:00 tot 23:00
do	van 11:00 tot 23:00
vr	van 11:00 tot 23:00
za	van 11:00 tot 23:00
zo	van 11:00 tot 23:00

Zo blijft het thuis proper

Een Nederlander linken met lekker eten is een gewaagde zet. In Vlezenbeek kan je nochtans heerlijk tafelen bij Vincent van Gogh. Vlakbij de kerk ligt op de hoek van de kleine dorpskern dit drukbezochte restaurant. Vorig jaar transformeerde zaakvoerder Leo zijn etablissement tot een brasserie met restaurantgedeelte. Het interieur oogt tijdloos klassiek met veel donker houtwerk tegen de muren. Hier is nagedacht over élk detail. De jonge obers zijn gecast op hun lengte én hun mooie smoeltje. Ze lopen rond in kraaknette witte hemden, dragen allemaal dezelfde das en een donkergrijze schort.
Ik beland hier op de middag. De gegoede vergrijsde bevolking van Vlezenbeek en omstreken had blijkbaar net als ik een vroege honger. Ik zit nog maar net aan tafel en zie het ene dagmenu na het andere de revue passeren. Alsof het generatiepact nog moet worden uitgevonden, verorberen de eetlustigen op leeftijd gretig hun tomatensoep. De even bevallige als boomlange obers doen de oma's blozen met hun vierkante borden met rundbrochette vergezeld van zachte kerriesaus, verse champignons en een flinke portie rijst. Dan wordt het eventjes stil aan tafel. De dames kijken naar hun bord en je ziet ze denken: 'Dit krijgen we nooit op.'
Eén donkere Leffe later (zo'n 20 minuten) bestellen ze voor een leeg bord hun welverdiende koffie. Het bejaarde gezelschap naast ons is het unaniem eens: voor €10 kan je thuis de keuken niet vuilmaken! Zeker als die keuken net is opgeblonken met dienstencheques die maar een paar euro minder kosten. 'Op vrijdag visdag zie je al die besjes, en een enkele heer, telkens terug', vertelt de zoon des huizes. 'Ze eten graag vis op vrijdag, maar die geur blijft zo hangen in de keuken. Dus komen ze liever naar hier. Kwestie dat het huis proper blijft voor het weekend, want dan komen de (klein)kinderen langs.'
Intussen zet ik mijn vork in een américain van de chef. Ik vind het leuker om persoonlijk de américain op smaak te brengen, maar de chef heeft deze taak al op zich genomen. Ik moet amper afsmaken en geniet dan ook van deze klassieker vergezeld van lekkere frietjes en een portie groen waar een konijn alleen maar jaloers op kan zijn. Terwijl de dames naar hun fris ruikende huizen trekken, wandelen zakenlui binnen voor een businesslunch. Ik lees in de eentalige brasseriekaart - in dit geval het Nederlands - dat de heren in maatpak van start zullen gaan met een 'kir met mondvermaak'. Een pagina verder lees ik bij het Paasmenu: 'Kir met wachtbordje'. Terug in de wagen zit ik mij met enig leedvermaak te verkneukelen over de vraag hoe mijn Franstalige collega's 'mondvermaak' en 'wachtbordje' gaan vertalen. Ik kijk er al naar uit!

Topbrasserie voor bejaarde besjes. Even bevallige als boomlange obers. Aparte rokerszaal, ruime keuze kindergerechten, groepen vanaf acht personen, tuinterras met 50 zitplaatsen.