Le Dernier Tri

Belgisch-Frans, Italiaans

Kenmerken
Keuken	Belgisch-Frans, Italiaans
Specialiteit	Grill,
Accommodatie	terras, uitgaansrestaurant, tuin, bar/lounge, kindvriendelijk
Mogelijkheden	vegetarische maaltijd

Prijzen
Voorgerecht	€7,5 tot €13,5
Hoofdgerecht	€12,5 tot €21,5
Nagerecht	€7,0 tot €8,5

Openingsuren
ma	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
di	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
wo	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
do	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
vr	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
za	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30
zo	van 12:00 tot 15:00 en van 19:00 tot 22:30

'vaste waarde' sinds 2008

Jullie herinneren je misschien nog dat ik het een paar weken geleden met nostalgie had over Dernier Tri, waar je voor een grijpstuiver kon gaan lunchen. Ik was blij, want in Waterloo had ik Moïse Merali - alias Momo La Crevette - teruggevonden en dus hoefde ik alleen nog maar uit te vissen hoe het zijn oude etablissement was gevaren. Mission accomplished, hier de debriefing. Na overname door Philippe Martin (Le Fou Chantant en La Cabane du Fou) is Le Dernier Tri compleet verveld. En laat u niet vangen door het heldhaftige 'Brasserie durable, depuis 1978' op het uithangbord: inrichting, indeling, uitzicht - alles is anders!
Bij binnenkomst wacht ons een klein salon met een lange bar waar je gezellig een aperitief kunt drinken. Een aparte zaal voor kleine groepen, een grotere zaal met meer licht voor het gewone werk, opzij een rookbar en een breed terras voor de mooie dagen... Geen speld tussen te krijgen: de ruimte wordt optimaal benut. Houten planken tegen de muren, een beetje grof meubileur (à la Canadese blokhut), een paar kussens (nu eens hartverwarmend oranje, dan weer zitvlakverlichtend crème), een paar portretten van actrices, mooie glazen puien met uitkijk naar buiten en een terras dat 's zomers een adembenemend uitzicht biedt op een knalgroene Waals-Brabantse vallei.
In de keuken mikt men op de hedendaagse Belgische gastronomie met de kosmopolitische benamingen die elk zichzelf respecterend adres hanteert. Dus (Iers of Argentijns) rundvlees, frieten van het huis, nogal wat Italiaans, een vleugje oosterse kruiden en kokosmelk om het af te maken. Ik zet mijn vork in een duo garnalen-met-gesmolten-parmezaankroketten. Perfect! De garnalen zijn op afspraak, de kaas lekker pittig, een korstje eromheen en zacht van binnen. Jammer dat de kaart niet zegt waar ze vandaan komen. Deze specialiteiten komen namelijk van Aux Armes de Bruxelles, wat voor mij een referentie als een klok is. Als ik de baas van Le Dernier Tri was, zou ik het van de daken schreeuwen: 'Als wereldprimeur in Lasne, de zalige garnalenkroketten uit een instituut van de Beenhouwersstraat!' Maar goed, ik ben geen restaurateur, noch persattaché, ik trek gewoon te hooi en te gras rond en gewapend met pruik en pipet vuur ik zowel sterren als zoetzure pijlen af.
Ik ga dus verder en zet mijn tanden in de enige echte creatie van het huis, varkensrib in een korstje van ouderwetse mosterd en peperkoek: een lekker dik plak vlees dat linea recta van de slager op de hoek komt en baadt in een saus die precies evenwichtig genoeg is. Het is royaal en o zo lekker. Mijn partner in crime gaat voor de rundfilet op rucola en gegrilde pijnboompitten: al heel wat doordeweekser en helaas is het vlees te doorbakken en verdrinkt de prikkelende bitterheid van de rucola in een overvloed aan balsamicoazijn. We spoelen dit alles weg met een Côte du Roussillon Villages van ''26, een gretige, fruitige en kruidige wijn, en zijn overigens zeer te spreken over de uitgelezen wijnkaart.

Gebruikelijke kaart (grill, pasta, salades en kleine hapjes) voor deze gemakkelijke brasserie.