The One.52

Belgisch-Frans

Kenmerken
Keuken	Belgisch-Frans
Accommodatie	honden toegelaten, terras, bar/lounge, kindvriendelijk, aangepast voor andersvaliden

Openingsuren
ma	van 12:00 tot 14:30
di	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:00
wo	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:00
do	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:00
vr	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:00
za	van 18:30 tot 22:00
zo	van 12:00 tot 14:30 en van 18:30 tot 22:00

Gezellig buurtrestaurant

one fifty-two, zo spreek je de naam van dit restaurant uit. Het ligt in een rustige buurt in Sint-Pieters-Woluwe. Ik rijd er samen met mijn vriend Benoît naartoe voor de lunch. Wat wij daar gaan doen? Een kijkje nemen in dit restaurant dat enkele maanden geleden zijn deuren opende. Beter gezegd: heropende. De man achter het fornuis is namelijk niemand minder dan Marc Navet, een chef die op dezelfde plek aan het hoofd stond van zijn restaurant Le Train. Het interieur en de sfeer beantwoorden aan de regels van de hedendaagse smaak en daar beginnen we eerlijk gezegd een beetje genoeg van te krijgen. De grote zaal is smaakvol ingericht met chocoladebruine muren, grote ronde paarse lampenkappen en gemoltoneerde tafellopers. In het zaaltje ernaast met een bibliotheek staan hoge tafels. Maar wij zijn hier om te eten, niet om te lezen. Behalve de kaart dan. En die is opgedeeld in rubrieken: salades, vegetarische gerechten, voorgerechten, geroosterd vlees, vis, streekgerechten (uit België en de rest van de wereld) en desserten. We beginnen met de kroketten van grijze garnalen (€12) - ideaal om een restaurant te testen, al worden ze vaak niet ter plaatse bereid. Ze zijn krokant vanbuiten en binnenin vloeibaar. Een kwestie van stijl en smaak. De deskundigen zijn het nog steeds niet helemaal met elkaar eens. We geven een zeven op tien. Mijn disgenoot kiest vervolgens voor een tartaar van ter plaatse gehakt (niet met een mes) rundvlees (€ 16). Hij is tevreden. We pikken een paar frietjes uit zijn bord. Ze zijn lekker. Ons in kruiden gemarineerde lamsribstuk met een ratatouille van aubergine en aardappelen met Provençaalse kruiden (€21) smaakt ook heerlijk. Deze lunch in de nazomer doet ons denken aan onze zomerse vakantiedagen in de Provence. Het vlees is perfect gebakken (we vroegen rosé natuurlijk). Hierbij dronken we de steeds opmerkelijke Côtes du Rhône (wit) van het huis Guigal (2009, €28) en daarna een rode bourguignon, Saint-Aubin Premier Cru van Marc Collin uit het moeilijke wijnjaar 2007 (€38). Achteraf bedenken we dat we eigenlijk beter voor het rode equivalent van de Guigal hadden gekozen, dat was veiliger geweest. Jammer genoeg wordt het wijnjaar niet vermeld op de kaart. We sluiten onze maaltijd af met een klassieke chocolademoelleux (€6) en een heerlijke café glacé (€6). We hoeven dus geen warme koffie meer. Dit gezellige 'buurtrestaurant', zoals de twee eigenaars het graag noemen, biedt veilige (maar weinig innovatieve) suggesties en heeft een goede prijs-kwaliteitverhouding (voor een driegangenmenu betaal je €22).