Melancholia

Over Melancholia

'Het eindresultaat gedraagt zich als een heuse arthouseblockbuster.'

Als je Lars von Triers nieuwste prent bekijkt, weet je onmiddellijk waarom hij tijdens de inmiddels legendarische persconferentie in Cannes zo gruwelijk-grappig uit de hoek kwam. De Deense cineast zag zichzelf gedwongen eigenhandig voor opschudding te zorgen daar Melancholia in vergelijking met controversiële voorgangers als Dancer in the Dark, Dogville en Antichrist een bijzonder braaf beestje is. Niet dat von Trier niet langer cinematografisch venijn spuwt - daarvoor zijn de uitspraken van Kirsten Dunsts kersverse bruid en Charlotte Ramplings moeder tegen wil en dank op het avondfeest net iets te kras - maar 's mans gif is weldegelijk verdund. Resultaat? Een nogal onevenwichtige bioscoopervaring.
Het valt niet te ontkennen dat dit von Triers knapst gemaakte film is. Daar waar de hypergestileerde ouverture van Antichrist ontzettend krampachtig overkwam, gaat het nu om een verrukkelijk visitekaartje van the things to come. En ook alles dat volgt, oogt simpelweg fantastisch. Zelfs de bol van de cgi staande finale weet de filmmaker met een flinke dosis visuele poëzie te injecteren.
Tegelijkertijd is het frappant hoe de in het verleden oh zo onversaagde von Trier zich ditmaal louter en alleen op bekend terrein begeeft. Je kan zelfs spreken van een regelrechte recyclage-oefening. De eerste helft - waarin de voorgenoemde actrices bijgestaan worden door o.a. John Hurt en True Blood-bink Alexander Skarsgård - ontwikkelt zich tot een iets luchtigere versie van Festen, de downerklassieker van von Trier-buddy Thomas Vinterberg. Het tweede deel - waarin Dunsts verwarde personage letterlijk en figuurlijk collideert met haar zus en schoonbroer (rollen van Charlotte Gainsbourg en Kiefer Sutherland) - doet dan weer denken aan een gladdere versie van Antichrist.
Het eindresultaat gedraagt zich dan ook als een heuse arthouseblockbuster. Enerzijds leidt de premisse - wat doe je als je verneemt dat een andere planeet recht op de Aarde afstevent? - tot enkele intelligente bedenkingen en hypnotiserende rampsequenties waar de Roland Emmerichs en Michael Bays van deze wereld een puntje aan kunnen zuigen. Anderzijds wordt er niet echt diep gegraven, valt er amper een origineel idee te bespeuren en voelt het geheel net iets te ontdoornd - lees: saai - aan. Anders gezegd: wat von Trier aan pracht en praal wint, boet hij in aan uitdagende ideeën.

      Mail een vriend      Printversie

sluit dit venster

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen

 

Programmatie Melancholia

zoek op sterren

---

datum

donderdag 17/5, vrijdag 18/5, zaterdag 19/5, zondag 20/5, maandag 21/5, dinsdag 22/5, woensdag 23/5

---

genre

Actie (4) , Animatie (2) , Avontuur (7) , Documentaire (10) , Drama (33) , Drama/Kom. (18) , Film noir (1) , Griezel (3) , Komedie (21) , Kortfilm (2) , Misdaad (2) , Oorlog (1) , Politie (3) , Romantiek (2) , Sciencefiction (1) , Thriller (1) , Western (1) , familiefilm (2)

---

zoek bioscoop

(min. 3 karakters)