Werner eet zijn schoen op

Kids / Theater

Theater dat je bij blijft en niet meer los laat. Een gevatte voorstelling over helden en antihelden, kabaal en stilte, leugens en waarheid, met als uitgangspunt cartoons als Fairly Odd Parents. Deze grappige tekenfilms tonen onderhuids de hardheid van het leven.

Westrand - Cultuurcentrum Dilbeek
www.westrand.be/

Over Werner eet zijn schoen op

Over een kind dat denkt geen kind meer te zijn

De muzikale, magisch-realistische schriftuur van Hans van den Boom, de gevoeligheid van regisseur Erna van den Berg en de ruwe ongeslepen energie van vier Vlaamse spelers ¿ in de Vlaams-Nederlandse coproductie Werner eet zijn schoen op leidt het tot een energieke maar tegelijkertijd wat onevenwichtige voorstelling.
Van den Boom en van den Berg zijn de drijvende krachten achter jeugdtheater Stella den Haag ¿ een van de laatste Nederlandse gezelschappen met voet aan de grond in Vlaanderen. Dat ligt aan verschuivende cultuureconomieën en aan groeiende smaakverschillen: de grootse emotionaliteit en het hoge taalregister van Stella klinken stilaan exotisch in Vlaamse oren.
Werner Vermeer (Gilles De Schryver), acht jaar en te welbespraakt voor zijn leeftijd, zit thuis met de sint-bernhardhond Borisboef (Gregory Caers) en zijn puberende oppas Vicky (Eva Binon). Elk heeft zo zijn zorgen: Werner piekert over z¿n vader (Simon De Winne) die naar Moldavië verdwenen is, Vicky droomt over jongens met brommers en Borisboef bezingt een verloren teefjesliefde. Maar er wordt in eerste instantie vooral geravot. Werners ongerichte energie leidt tot ongelukken ¿ het kostbare theeservies van de 'spulletjesmama¿ moet eraan geloven (zoals de overigens mooie lichtregie al in de eerste scène voorspelt). Van den Boom bouwt in de tekst gevoelig in hoe zo¿n ongelukje in de ogen van een kind uitgroeit tot een heuse ramp ¿ terwijl een volwassene Werners schuchtere biecht eenvoudigweg zal vergeven met een aai over de bol. De veel beklemmender waarheid achter zijn vaders afwezigheid blijft de jongen dan weer koppig negeren. Hoe volwassen Werners woorden ook klinken, zijn emotionele reflexen zijn die van een kind: hij verstopt zich in de fantasiewereld van cartoonheld Timmy Turner. Zichzelf opvoeden blijkt uiteindelijk geen sinecure.
De dansante energie van de vier spelers werkt aanstekelijk en van den Berg regisseert Werners uitspattingen in ware cartoonstijl. Het ritme van de regie volgt de cadens van de muzikale tekst ¿ dubbel jammer dus dat de flow zo vaak geremd wordt door de soms wel erg redundante lyrische uitweidingen van verteller Borisboef. De Vlaamse spelers slagen er doorgaans in om de tekst van van den Boom met de nodige naturel te lijf te gaan. Enkel op het einde moeten ze de duimen leggen voor de wijdlopigheid van de afwikkeling, die de pit uit spel én verhaal haalt en ervoor zorgt dat Werner eet zijn schoen op uiteindelijk zijn emotionele climax misloopt.